Sun Windows Moon Tendrils


Arvo Leo
Tentoonstelling: 22 juni – 28 juli 2019

Sun Windows Moon Tendrils; een man op het dak, spinnenwebben op zolder, een blauwe tuinkas, orchideeën die een bank vernielen, plastic vuilnisslingers, zwevende bakstenen, vloeibare ramen, zelfportretten van planten, een gat in de vloer, natte handen, een groep vleesmuizen en vissen, gedroogde bloemen, een film in de kelder, twee jonge tuinen, hongerige bijen.

De tentoonstelling Sun Windows Moon Tendrils bij Hotel Maria Kapel [HMK] is Arvo Leo’s eerste incarnatie van zijn bloemtrilogie, die een verstrengeling is van zijn doorlopende onderzoek naar orchideeën, cannabis en tulpen. Voor dit site-specifieke werk, bestaande uit verschillende sculpturen, interventies en twee films, heeft Leo veel delen van het gebouw gebruikt om een lokale ecologie te creëren tussen deze ruimtes.

Als resultaat van deze verstrengeling zijn er twee nieuwe stadstuinen aangelegd bij de ingang van Hotel Maria Kapel, die gedurende de hele duur van de tentoonstelling worden gevuld met bloeiende planten.

Een gat is iets in een ding dat het niet is.

De tentoonstelling Sun Windows Moon Tendrils is het resultaat van de vier maanden die Arvo Leo doorbracht in Hoorn en zijn doorlopende onderzoek naar planten en zijn experimenten met filmmaken, tekeningen en installaties. Leo’s werk heeft vaak een sterke band met de omgeving waarin ze tentoongesteld worden. Hij maakt vaak films op locatie met een speelse/absurde narratieve structuur, waaraan het publiek wordt uitgenodigd om deel te nemen.

In de kapel heeft Leo een bioscoop gebouwd, Blue House genaamd, die is geïnspireerd op het typische ontwerp van de tuinkas en de schilderijen van Giotto in de Scrovegni-kapel in Padua, Italië. De muren van het blauwe huis zijn gemaakt van cyaanotypen (blauwdrukfoto’s) die zelfportretten voorstellen van orchideeën. In deze ‘selfies’ poseren de orchideeën vaak met menselijke objecten en afval gevonden in huis. Hun beelden zijn bedoeld om onze verslaving aan consumptie en onze afhankelijkheid van hulpmiddelen voor de gek te zetten en laten zien dat de planten zelf duidelijk op de hoogte zijn van het idee van afbeeldingen en hoe ze worden gemaakt.

In het blauwe huis is Leo’s film The Orchids/Had the Look of Flowers That Are Looked At, een stop-motion film waarin een groep orchideeën zich door het atelier van de kunstenaar begeeft, dingen vernielt, selfies maakt, een begrafenis heeft, etc. Deze activiteiten kunnen worden gezien als een spel tussen planten, mensen en hun omgeving, terwijl ze tegelijkertijd dienen als een vorm van verzet en protesteren tegen de gedomesticeerde manier van leven van de plant.

Voor zijn nieuwe site-specifieke film heeft Leo veel delen van het gebouw gebruikt, waaronder het dak, de gevel, de kapel en de zolder. Zijn nieuwe film, die onderdeel is van de tentoonstelling en te zien is in de cinema, vertelt over een man die op het dak van het gebouw leeft en naar bakstenen vist. Met behulp van een groep vleesmuizen, vissen en zeewier (die de kunstenaar gebruikt als organische meststof voor zijn planten) binden ze een touw aan de stenen en naar boven getild. Dit proces herhaalt zich vervolgens vele malen totdat alle stenen zijn verwijderd, waardoor openingen in de bestrating worden gecreëerd die worden getransformeerd in kleine stadstuinen.

Nadat een stenen naar het dak zijn getrokken, sleept de man ze met de vuilnisslinger door de stoffige zolder en laat ze uiteindelijk in de kapel zakken. Hier staan met water gevulde containers die Leo ‘vloeibare vensters’ noemt en die zijn gebaseerd op de afmetingen van de ruiten in de ramen van de kapel. Nadat ze een paar dagen in water zijn ondergedompeld, transformeren de stenen in een tijdelijk betaalmiddel; een betaalmiddel die bezoekers aan de tentoonstelling kunnen gebruiken om te ruilen voor gedroogde bloemen die uit een gat in de vloer omhoog komen (bloemen die hij vorig jaar op een dak in Amsterdam heeft gekweekt).

Door de stenen uit de vloeibare vensters te verwijderen en de stenen naar het gat in de vloer te dragen, hebben bezoekers de mogelijkheid om met de sculpturen zelf in contact te treden, om verbonden te raken met het ecosysteem van de tentoonstelling en een bijdrage te leveren aan het maken van meer ruimte voor planten en bestuivende insecten in de stad te maken.

Photography: Bart Treuren

Mede mogelijk gemaakt door: Mondriaan Fonds, Gemeente Hoorn, Canada Council for the Arts, Stichting Stokroos.